4 sterren recensie Drie Zusters in Volkskrant

Gewaagde onderneming Drie Zusters gaat acteurs goed af

Tsjechov spelen in de vrije natuur is een gewaagde onderneming. Het gaat de acteurs wonderwel goed af. Opplaksnor en carnavalskostuum en een lichte toon geven een passende sfeer.

De muziek speelt inderdaad vrolijk, maar ook een beetje vals en onbestemd. Alsof de trompet wel wil schallen, maar door onbekende krachten wordt gedempt. Alsof de trommelslagen net niet fel genoeg aankomen.

De tien acteurs van Stichting Moskou – allemaal in 2014 afgestudeerd aan de Amsterdamse theaterschool – spelen in Festival De Karavaan deze weken Tsjechovs Drie Zusters. Dat stuk eindigt met de beroemde verzuchting van Olga, de oudste zus, als de muziek wegsterft en elke hoop op verandering, liefde en aanzien vervlogen lijkt. ‘Hoor, de muziek speelt zo vrolijk, zo blij. En ik denk dat het bijna zover is dat we zullen weten waarvoor we leven, waarvoor we lijden. Als we dat eens wisten, als we dat eens wisten…’

Drie Zusters wordt in regie van Hans Man in ‘t Veld (oudere theatermaker) en Klemens Patijn (jongere theatermaker) gespeeld in en rond het Zonnehuis in Bergen aan Zee. Dit voormalige kuuroord voor stadse bleekneusjes is nu een wat aftands conferentiecentrum voor schoolkampen enzo. In de duinen daarachter dartelen de spelers en muzikanten in het rond, terwijl wij hen volgen, van duinpan naar bosschage, van binnenplaats naar vervallen huis.

Drie Zusters. Theater. Van Anton Tsjechov door Stichting Moskou, regie Hans Man in ‘t Veld en Klemens Patijn. Gezien 27 mei in Festival De Karavaan, Zonnehuis Bergen aan Zee. Daar t/m 5 juni. Karavaan.nlfo Info 253.

Het is een gewaagde onderneming, Tsjechov spelen in de vrije natuur, zonder wezenlijk decor of technische hulpmiddelen. Maar het gaat ze wonderwel goed af, deze tien toneelspelers die in dit locatietheater het aloude vak van rondtrekkend komediant zo hartverwarmend blijken te beheersen. Ze spelen zonder microfoontjes en toch is de flink uitgedunde en hier en daar opgetuigde Tsjechovtekst prima te verstaan (los van de irritant laag vliegende helikopters tijdens de première). Ze hebben kloeke stemmen, een uitstekende dictie en timing, zijn niet bang voor enige overdrijving en hun toon is over het algemeen aangenaam licht, zonder mallotig te worden. Een opplaksnor hier en een carnavalskostuum daar geven deze Drie Zusters een passende sfeer. Maar gelukkig komen tegen het eind toch weer die donkere wolken aandrijven, figuurlijk gesproken dan. Want uiteindelijk is het toch ook behoorlijk treurig dat de zusjes nooit naar Moskou zullen geraken en dat het leven zo langzaam loom zijn gang gaat.

‘Een tragikomedie over de zoektocht van een nieuwe generatie naar geluk’, zo luidt de ondertitel van deze zomerproductie. Het slotbeeld met de drie zusjes op het dak van veranda, turend in de verte naar het oneindige niets, is echt heel, heel erg mooi. ‘Moskou bestaat niet. We kennen geen geluk. We kennen alleen het verlangen ernaar.’