Om verbeelding moet het gaan…

ALKMAAR – Als de lange rij voor de deur maatgevend is, gaat Karavaan een prima editie tegemoet.

Door Mark Minnema – 4-4-2016, 16:31 – Alkmaarsche Courant / Noordhollands Dagblad

Het theaterfestival dat van 25 mei tot en met 5 juni plaatsvindt, lichtte vrijdagavond een tipje van de sluier op. Tachtig vrienden, sponsors en andere nieuwsgierigen hadden zich aangemeld, het dubbele aantal meldde zich aan de deur naast Koekenbier. Dat stroopte op. Misschien, fluisterde een in de rij wachtende bezoeker, hoorde dit erbij. Je weet het maar nooit met locatietheater. Dat ze je zo laten voelen wat een doelloos wachtende asielzoeker voelt.

Was niet zo, maar het zou zomaar passen in het thema, ’Local-global’. Karavaan brengt twaalf dagen lang locatietheater in Alkmaar, Graft-De Rijp, Schermer, Heiloo, Warmenhuizen en Bergen en haakt daarbij in op de actualiteit.

Cocon
Want we mogen willen dat we in een cocon leven, in werkelijkheid staan we steeds meer bloot aan invloeden van buitenaf. Dat, zegt festivaldirecteur Ilse van Dijk, zal doorklinken in de voorstellingen. Heel concreet als het aankomt op de vluchtelingenproblematiek. „We willen migratie vanuit verschillende perspectieven benaderen”, zegt Van Dijk. Maar neem de voorstelling van de Alkmaarse kunstenaar Pé Okx, die tastbaar maakt hoe het leefklimaat van de grutto in de Eilandspolder van invloed is op de rijstoogst in West-Afrika.

Merel Smitt wil vooroordelen blootleggen met ’Het Ontmoetingsbureau’, dat ze speciaal voor Karavaan heeft opgericht. Daar kun je ontmoetingen ’kopen’ met Alkmaarders die een beetje ’anders’ zijn. Vanavond test Merel alvast haar publiek uit. Wat voor vlees ze in de kuip heeft? ’Typisch Karavaanpubliek’, reageert een man. En dat is? „Mensen die geïnteresseerd zijn in dingen die anderen aanstellerig vinden”, antwoordt de man. Bingo, concludeert Smitt, daar hebben we al een paar vooroordelen te pakken.

Op de eerste verdieping bij Koekenbier staat een piano in een bak water. Vooruitblik op de voorstelling ’Lampedusa’ van gezelschap Het Monsterverbond. Het gevoel van gammele bootjes, de ongewisheid van een vlucht, de moed die er voor nodig is: daar gaat het ze om. Op het terrein van de vroegere kalkovens aan het Zeglis wordt een arena als een schip gebouwd. Voor de voorstelling is 33.000 liter water nodig.

Nog meer intrigerende plannen: de opera ’Dijkdrift’, over een mannengemeenschap, die zich op landgoed Ter Coulster in Heiloo afzondert van de buitenwereld. Tot een vrouw opdoemt. Tekstschrijver Jibbe Willems gaf de mannen een eigen taal, componist Raaf Hekkema gebruikte Monteverdi’s Mariavespers voor de muziek.

Karavaan concentreert zich dit jaar in en rond Alkmaar, met de voormalige V&D als het festivalhart waar veel korte voorstellingen gespeeld worden. Van een festival dat door Noord-Holland zwerft, is geen sprake meer. Dat was altijd de wens van de provincie, maar die heeft zich financieel teruggetrokken. De Karavaan-organisatie is gekrompen, zegt Ilse van Dijk. „Maar we denken ook dat we op één plaats meer kunnen betekenen voor de regio. We kunnen langdurige relaties aangaan met partners en voorstellingen maken samen met bedrijven in het buitengebied waarin je het landschap kunt ervaren. Om verbeelding moet het gaan.”

Karavaan moet nog steeds publiek uit Schagen, Hoorn en de Zaanstreek trekken, vindt ze. „De voorstellingen zijn het waard om even de auto te pakken. Er is zoveel, niemand kan zeggen dat er niets van zijn gading bij zit.”