Posts

De kop van Noord-Holland wordt vergeten

In opdracht van Kunsten 92 onderzocht Robbert van Heuven de ontwikkeling van het provinciale cultuurbeleid. In ‘De provinciale staat van het cultuurbeleid’ zijn grote verschillend in ambities van de diverse provincies te lezen.

De provincie Noord-Holland komt uit het rapport als één van de meest behoudende provincies. In Zuid-Holland zijn er nog grote steden als Rotterdam, Den Haag en Leiden die de regio aantrekkelijk houden door cultuur. De provincie Noord-Holland heeft Amsterdam als grootschalige culturele bruisende stad. Zij vergeet de gebieden boven de lijn Haarlem-Amsterdam.

“In de verschillende nota’s en in de daarin verwoorde opvattingen over cultuurbeleid is een aantal trends waar te nemen, die samenhangen met de grote verschillen tussen de provincies. Zo zijn twee van de drie provincies die het meest behoudend zijn, niet toevallig provincies in de Randstad waarin de drie grootste Nederlandse steden liggen (Amsterdam, Rotterdam en Den Haag). In die grote steden dragen gemeente en Rijk al in hoge mate bij aan het in stand houden van een fijnmazige culturele infrastructuur, zowel als het gaat om aanbod (gezelschappen, kunstinstellingen) en cultuureducatie (theater- en muziekscholen, bibliotheken) als om erfgoed. Daar hoeft de provincie dus maar weinig aan toe te voegen, al vergeten Noord- en Zuid-Holland daarbij wel de landelijke gebieden in het groene hart of boven de lijn Haarlem-Amsterdam. Hoewel het inperken van de provincietaken begrijpelijk is, worden die gebieden relatief hard getroffen.

Het is precies om die reden, dat grotere provincies met weinig grote kernen een stuk actiever zijn op het gebied van cultuurbeleid. Zij zijn verantwoordelijk om een culturele infrastructuur overeind te houden voor de burgers van gemeenten die dat niet alleen kunnen. Maar veel regioprovincies zien in cultuur ook een manier om de stagnerende economie aan te wakkeren en iets te doen aan de gevolgen van de bevolkingskrimp. Toerisme en economisch vestigingsklimaat zijn belangrijke redenen om cultuurbeleid gerichter te voeren dan dat de meer behoudende provincies dat doen. Er wordt gezocht naar creatievere manieren om kerntaken in te vullen, bijvoorbeeld door levende kunst en erfgoed nadrukkelijk met elkaar in verband te brengen. Een bruisende provincie waar spannende dingen gebeuren is voor toeristen wellicht interessanter dan een provincie met goed onderhouden erfgoed alleen.”

Cultuur wordt steeds meer gezien als een manier om jezelf als stad of  regio te profileren. Dat kan heel goed uitpakken. Simon van den Berg onderzocht in dat verband de opmerkelijke bloei van de krimpende en vergrijzende stad Heerlen in “Het gaat goed in Heerlen“, ook opgenomen in deze publicatie. Lees hier de hele publicatie.

Karavaan mooiste visitekaartje van Noord-Holland

TELEGRAAF, 13 mei 2015

Wat: Karavaan Festival

Wie: Laika/Muziektheater Transparant, B.O.G. en anderen

Waar: diverse bijzondere locaties in Noord-Holland

Te zien: 13 t/m 31 mei 2015

 

door Esther Kleuver

Een voormalige cacaoloods, een begraafplaats, een oude gevangenis of een weiland. Karavaan brengt al jaren theater op de meest unieke en bijzondere plekken in Noord-Holland.

Toch is de toekomst van het festival onzeker omdat de provincie de financiële steun flink dreigt terug te schroeven. En dat zou echt heel jammer zijn, want er is haast geen mooier visitekaartje voor deze Hollandse dreven voor te stellen.

Maar vanavond is in ieder geval nog de aftrap van editie 2015 met de chocolade-opera Opera Buffa van Laika/Muziektheater Transparant in een voormalige cacaoloods in Zaandam. Deze speelse bewerking van Don Giovanni moet, compleet met een driegangendiner, een zinnenstrelende ervaring worden, maar legt meteen ook een van de zwaktes van Karavaan bloot. Want de locaties mogen dan uitzonderlijk zijn, er zijn tijdens het theaterfestival nauwelijks ‘nieuwe’ voorstellingen te zien.

Zo was Opera Buffa al in 2012 voor het eerst te zien en ook BOG., van het gelijknamige Vlaams-Nederlandse theatercollectief, ging al eerder (in 2013) in premiere. Dat maakt deze producties er niet minder bijzonder op. Terwijl Lisa Verbelen in De Brakke Grond druk bezig is met de laatste voorbereidingen voor haar eerste solo ONE (een vierstemmig koorstuk, gezongen door één vrouw, met een partituur van 94 meter, premiere 14 mei) is er tijdens de lunchpauze tijd om met haar en Judith de Joode over hun eerste voorstelling te praten die zij tijdens Karavaan weer gaan spelen in de kapel van begraafplaats St. Barbara in Alkmaar.

Verbelen won in 2012 met een pitch van BOG. de Dioraphte Cement Prijs, waarin ze, zonder hen daar van tevoren van op de hoogte te stellen, ook De Joode, Benjamin Moen en Sanne Vanderbruggen een aandeel had gegeven, omdat zij als maker verwantschap met hen voelt in het aanpakken van grote thema’s. Met het prijzengeld kon de voorstelling ook daadwerkelijk gemaakt worden. BOG. zoekt naar de blauwdruk van het ‘ding’ dat later, als je er zelf niet meer bent, je leven zal worden genoemd en de ondertitel luidt: ‘een poging het leven te herstructureren’. “Het was superambitieus”, geeft Verbelen toe: “In een uur het hele leven doen.”

De Joode: “We vroegen mensen ons brieven te schrijven over het schakelmoment in hun leven. Dat leverde zulke waardevolle informatie op. Het varieerde van een zwangerschap tot iemand die erachter kwam dat Sinterklaas niet bestond. Mensen kwamen echt met heel persoonlijke verhalen. In de voorstelling zitten onze vier stemmen, maar soms ook 1001 stemmen tegelijk. Wij hebben grote en kleine zaken gewoon in willekeur naast elkaar geplaatst. Van snot aan de bank afvegen tot het verlies van een kind. We hebben geprobeerd zo objectief mogelijk te zijn, maar iemand zei laatst dat dit eigenlijk de meest subjectieve voorstelling is die je kunt maken. Omdat het zo over je eigen leven gaat. Iedereen projecteert er zijn persoonlijke ervaringen op. Dat maakt de voorstelling zo mooi of zo verdrietig als je eigen leven is.”

Chocola en opera

Oud en Sexy

Boer zoekt Bestaan

De stad (her)ontdekt

THEATER OP VEEL LOCATIES

Lees hier het hele artikel: 150513 Telegraaf