De Volkskrant: ★★★☆☆ De Winterkaravaan, een klein theaterfestijn in een pittoresk polderdorpje, biedt ruimte aan ongepolijst, jong talent

In een wereld waarin iedereen altijd haastig langs elkaar heen fietst, heb je soms een botsing nodig om elkaar te ontmoeten. En dus knallen in de korte woordloze slapstickvoorstelling Flits twee fluorescerende fietskoeriers in alle drukte vol tegen elkaar op. Tegen de hardnekkige wetten van haast en efficiëntie in, bloeit er een korte romance op, die snel weer moet wijken voor de plicht, die altijd roept en alles overstemt.

De vijf energieke jonge theaterhonden van Collectief Absoluut brengen tegelijkertijd een oer-Hollandse polderklucht, mierzoete romcom en vettige gangsterfilm, samengepropt in dertig minuten openluchttheater vol bravoure en geinige houtje-touwtje-effecten.

De voorstelling vindt plaats in een klein weiland in het pittoreske Noord-Hollandse lintdorp Grootschermer. Daar vindt dit jaar tussen kerst en oudjaar theaterfestival Winterkaravaan plaats. Toeschouwers lopen in lange slierten tussen de plaatselijke gymzaal, het kerkje en een drassig graslandje en krijgen daar korte voorstellingen van aanstormend talent te zien. Daaromheen wordt er gezamenlijk gegeten en kerstige, dampende appelsap geserveerd.

In de gymzaal aan de rand van het dorp liggen bergen kleding: in prima staat maar desondanks afgedankt. In Niemand is een eilandvan de jonge dansmaker Winter Wieringa betreden drie dolende zielen dit vervreemdende, post-apocalyptische, door overconsumptie aangetaste en uitgeputte landschap.

Ze tollen en rollen om elkaar heen, begeleid door een onheilspellende soundscape. De mens gaat hier letterlijk door het stof – te laat, dat wel. In deze over de linie wat meanderende voorstelling kunnen onverwachts mooie beelden ontstaan binnen de verstikkende dystopie, zoals een kleurrijk monster van textiel dat ineens uit de kledinghopen opdoemt.

In de dorpskerk brengen theatermakers Isa Zwart en Clé Delphi ondertussen een aanstekelijke ode aan de menstruatie. Nasa, 100 tampons en bloedende schaamte is een snelle montage van meerstemmige liedjes, sketches en anekdotes, waarin het duo het publiek in de kerkbanken deelgenoot maakt van het ongemak en de onwetendheid (van mannen!) waarmee menstruerende vrouwen vaak te maken krijgen. Van de man die incontinentieluiers koopt in plaats van maandverband tot de ongeïnformeerde (en ongeïnteresseerde) huisarts, die lukraak hormonen voorschrijft. Ze vragen zich af hoe anders de wereld eruit zou zien als iedereen zou menstrueren.

De getalenteerde makers hebben een duidelijke feministische boodschap, maar de voorstelling voelt nog als een lukraak boeket samengebonden aanzetjes. Elk idee heeft een plek gekregen, waardoor potentieel spannende of schurende momenten ook snel afgekapt worden. Daardoor boet de voorstelling in aan zeggingskracht.

Dat geldt eigenlijk voor alle voorstellingen in deze theaterroute. De stukken die de jonge makers presenteren zijn vooral liefdevol vervaardigde, theatrale visitekaartjes: beloftevol, maar ook nog ongepolijst en onaf. Dat is niet zozeer een bezwaar, eerder de charme van dit prettig kleinschalige, winterse theatergeheim op locatie. Hier zie je makers in de prilste fase van hun carrières.

★★★☆☆

BRON: De Volkskrant