02-01-2026 De getalenteerde theatermaker en actrice Isabel Schoonbeek imponeert met een prachtige, poëtische monoloog over rouw in een boerenfamilie.
Het aantrekkelijke van locatietheater is dat de natuur soms onverwacht cadeautjes uitdeelt. Tijdens de korte dansvoorstelling Met de stroming mee van choreograaf Alexandra Loembé vliegt er een toom gakkende ganzen voorbij. Terwijl drie dansers zich in het uitgestrekte polderland afwisselend van elkaar losmaken en weer worden opgenomen in het geheel, vormen de watervogels in hun V-formatie een prachtig contrast van vanzelfsprekende eenheid.
Winterkaravaan, het jaarlijkse theaterevenement tussen kerst en oudjaar, is een uitgelezen kans om nieuw locatietheatertalent te spotten. De tiende editie vindt plaats op verschillende locaties in Noordeinde, een dorpje met tachtig inwoners, één kerkje en heel veel vergezichten. De enige kroeg is onlangs gesloten, maar gaat voor deze gelegenheid nog één keer open: rondom de voorstellingen wordt er aan lange tafels gegeten.
De prachtige monoloog Flatland gaat ook over rouw. De trefzekere, poëtische tekst van actrice Isabel Schoonbeek gaat over een meisje dat, nadat een gezinslid is omgekomen, wanhopig de liefde van haar getraumatiseerde ouders probeert te verwerven. Ze stuit op hardnekkige stilte, en diepe pijn.
Terwijl de naaktslakken slijmsporen op de keukentafel achterlaten, komt haar moeder niet meer van het toilet en doolt haar vader verloren door de maïsvelden. Zo laat iedereen een spoor van verdriet achter. Een opdringerige buurvrouw blijft ondertussen maar ovenschotels brengen, in de hoop een glimp van het leed op te vangen.
Doordat nergens expliciet wordt benoemd om wie er wordt gerouwd, is de dood juist in alles aanwezig. In een poging contact met haar ouders te krijgen, bedenkt het meisje hoe Dr. Phil het gezin komt helpen. Maar uiteindelijk zullen ze het met elkaar moeten rooien, zonder imaginaire tv-psychologen, en al helemaal zonder bemoeizieke buren.
Flatland toont op prachtige wijze de volwassen veerkracht van een jong kind, dat haar verdriet erkent maar weigert erin vast te draaien. Want in de verte gakken altijd weer ganzen, ze trekken verder, alles gaat door.
WINTERKARAVAAN 2025
Met de stroming mee van Alexandra Loembé
★★★☆☆
Onze grond van Joshua Polvliet
★★★☆☆
Flatland door Isabel Schoonbeek
★★★★☆
