Enkele tientallen deelnemers melden zich op De Woude voor ’Ik, De Woude’, waarin je als deelnemer op zoek gaat naar de ziel van het eiland. Regisseur Anne Roos de Carvalho vertelt dat bezoekers die al lopende door dit landschap gaan ontdekken: ,,In deze voorstelling maak je als het ware een dans met het eiland. Je kijkt naar links, naar rechts, je zakt door je knieën, je springt. En dan hoor je iets door je koptelefoon. Zo ontstaat een soort laagje tussen jou als deelnemer en het landschap in. Dat laagje is de ziel.”
Er zit een idee achter dit project, zegt ze. ,,We willen bereiken dat je je als deelnemer verbonden voelt met de wereld om je heen. Vanuit het idee dat je er dan ook beter voor zorgt. Dit in contrast met de gehaaste mens, die in isolement leeft en verleid wordt door consumentisme. Voor Fedde en mij was het de opdracht hoe we onze uitvoering in tegengestelde richting konden manoeuvreren, richting een verbinding met je omgeving dus.”
Interactief
Aan het begin van deze kunstzinnige wandeling legt de technische man Fedde ten Berge uit dat iedereen een rugzak vol apparatuur krijgt omgegespt. Hij licht daar het nodige bij toe: ,,De rugzak is een interactieve installatie waarmee een stem wordt gegeven aan deze locatie. U krijgt ook een koptelefoon met GPS. Daarmee heeft u straks een sensor precies boven uw hoofd die ervoor zorgt dat elke plek waar u komt anders reageert. Al lopende merkt u wat het geluid doet, terwijl u door het landschap beweegt. Neem daar de tijd voor, blijf onderzoeken.”
Loed Veth
En dan kan het avontuur beginnen. Al snel na de start krijg je als deelnemer ’bezoek’ van het eiland zelf dat tot jou als deelnemer spreekt. ,,Ik voel je, ik raak je zachtjes aan”, klinkt het door de koptelefoon. ,,Ik ben het eiland. Dankzij deze nieuwe rugzakboreling op uw rug hebben wij nu voor het eerst een uitwisseling met elkaar.”
Enkele tientallen meters verder, bij het oude gemaal, meldt een voormalige bewoner zich door de koptelefoon. De man stelt zichzelf voor als ’Jaap, de laatste machinist van het gemaal’. ,,Ik woonde in dit huis”, vertelt hij door de koptelefoon. Even later wordt zijn stem afgewisseld door een lied over de waterpompen van weleer, over het motorblok dat glom met de mooie plavuizen eromheen. Weer iets verder horen we een verhandeling over de nijlganzen, ’die zijn er heel veel’, over de grutto’s ’die je bijna niet meer ziet’, en de kievit.
Graas Choreografieën
Zo word je als deelnemer van ervaring naar ervaring meegenomen. Onderweg passeren we mensen die de koeien in het weiland aan het volgen zijn. Ook een project van De Karavaan: ’De Graas Choreografieën’. ,,Wij tekenen de routes die de koeien afleggen”, legt deelnemer Marga uit. ,,Eigenlijk alsof je zelf deel van de kudde uitmaakt. Dan valt bijvoorbeeld op dat de dieren een soort van band met elkaar hebben. Die witte koe daar bijvoorbeeld zonderde zich op een gegeven moment af en toen zag je dat de andere dieren zich uiteindelijk weer bij haar aansloten.”
Ze lacht: ,,Ik vind het een mooie zen-oefening dit. Als je zo bezig bent, word je er rustig van.”
Ook hier krijg je via de headset een bijpassende begeleiding. In de vorm van een gedichtje waarin de koe ’de maaimachine die het gras kort houdt’ wordt genoemd. ,,Ik ben de graslandmajesteit, een methaanturbine, de connaisseur der magen’.
Luchtalarm
Ergens halverwege de route over de dijk op het eiland klinkt plotseling het luchtalarm: de strijd tussen mens en het water komt aan de orde op deze locatie. ,,U staat nu op een plek waar de grond langzaam tot bodem kan verzinken”, klinkt het, verwijzend naar het gegeven dat het landschap hier in het verleden regelmatig onder water heeft gestaan.
Deelnemers Ilse en Richard hebben er lol in, zeggen ze. ,,Het leuke is dat je steeds weer wat anders beleeft”, zegt Ilse. ,,Overal ervaar je iets. Een liedje, een gedicht, een verhaal over de koeien hier. Het doet me een beetje denken aan een voorstelling van Wende Snijders, die doet ook veel met het spoken word.” Richard knikt: ,,Ik vind het technische deel ook bijzonder. Het is een mooie combi van kunst en techniek.”
Gedicht
Na zo’n anderhalf uur zit de interactieve voorstelling op het eiland erop. ,,Ik heb me goed vermaakt”, zegt deelnemer Taco Wesselius. ,,Wat me bijgebleven is? Ik vond al lopende dat ik me meer bewust was van de omgeving dan wanneer ik niet al die apparatuur bij me zou hebben gehad. Je moet je er wel voor openstellen natuurlijk. Niet te snel lopen. Als je dat doet, ervaar je echt iets bijzonders.”
Ook bezoeker Elly toont zich enthousiast over wat ze heeft meegemaakt. ,,Ik had echt het gevoel dat het eiland tot me sprak. Ben heel wat wijzer geworden wat zich hier door de tijd heen allemaal heeft afgespeeld Je hoort de vogels, het riet, een gedicht, het was van alles wat.”
,,Ik kom hier regelmatig langs met de auto”, vervolgt ze. ,,Was nog nooit op het eiland geweest. Ik denk als ik het eiland een volgende keer weer eens passeer, dat ik er dan anders naar kijk.”
Grote Kerk
Dit Karavaanproject is nog niet het eindstation van de makers, vertelt Manon Bek van Fedde en de Carvalho: ,,’Ik, De Woude’ is een zogeheten tussentijds ’landschapslab’. Het vormt een bouwsteen voor de ontwikkeling van het grote project Unfolding Spaces. Dit project op De Woude gebruiken de makers om zich voor te bereiden op de voltooiing van de installatie. Die gaat 6 oktober in première in de Grote Kerk in Alkmaar.”
BRON: NHD
