26-05-26 Afgelopen pinksterweekend was er weer veel moois te zien op de meest idyllische plaatsen in en rond Alkmaar op feeërieke plekken bij De Karavaan. Dit is de eerste van twee verslagen van dit altijd spannende festival.
De Ambachtsmolen bij het Noordholands Kanaal in Oudorp is een prachtlocatie. Hier speelt Een Zeeman wordt niet nat. Direct bij aankomst op deze feeërieke plek ben je verkocht en kun je niet anders dan je volledig overgeven aan de filmische beelden die deze muzikale voorstelling oproepen. De voorstelling begint tussen het hoge gras waar opeens vier drenkeling-achtige personages voor ons staan. De vier talentvolle jonge spelers, Floor van der Niet, Sarah Lucassen, Steven van Oudshoorn en David Kegjes, nemen je mee op een theatrale wandeling. Het begin is gelijk verrassend als de vier uit de sloot naast het wandelpad opduiken en je meenemen, na hun laarzen geleegd te hebben van het slootwater, naar de oude molen. Ondertussen zingen ze over hun verlangen naar zee. De kleine melodica ’s, de saxofoon en gitaar versterken de melancholische sfeer van het verhaal. De oude molen vormt het decor waar voor korte muzikale scenes. Een zeeman wordt niet nat van de vorig jaar afgestudeerde Floor van der Niet is op betekenis niveau nog niet helemaal evenwichtig maar maakt nieuwsgierig naar komend locatie werk.
Nog zo ’n overweldigende locatie was de natuurtuin van Kapitein Rommel in Castricum waar het sympathieke Arnhemse Collectief Ludvik speelt. In deze paradijselijke tuin worden we door Maartje Goes, Anne Wielink, Raquel Benito Martin en Ella Kamerich aan het werk gezet om van onze angsten af te komen. In een slim opgezet parcours door deze bloemrijke omgeving zijn we onderdeel van een muzikaal ritueel en komen we erachter dat de onderlinge verhoudingen van de vier cursusleiders onder spanning staan. Ondertussen worden we getrakteerd op prachtige muziek van Mozart en Verdi gezongen door een projectkoor uit Alkmaar en omgeving. Collectief Ludvik laat zien goed overweg te kunnen met deze vorm van muzieklocatietheater. De lekker vet gespeelde personages, de samenzang, vioolmuziek en de locatie zorgen voor een heerlijke humoristische interactieve festival voorstelling.
Toeval bestaat niet. Na afloop van Waan van Bot zag ik Ko van den Bosch lopen. Voor de wat oudere theaterkijker moge het duidelijk zijn dat deze voormalige voorman van Alex d’Electrique een forse inspiratiebron vormde voor Bot. Het rauwe karakter van hun voorstellingen en vooral de schijt-aan-alles-houding zijn daarvoor de belangrijkste ingrediënten. De stoere mannen van Bot hebben vaak jurken aan en leggen zich gretig toe op zelfgemaakte instrumenten of zelfwerkende muzikale installaties. Was hun vorige voorstelling vooral gewijd aan oorlogsgeweld, nu lijkt de voorstelling met de niet mis te verstane titel te gaan over mensen die de weg kwijt zijn. Er zijn talrijke mooie visuele en ook muzikale vondsten, er is altijd veel om naar te kijken. Maar Waan is ook een fikse bak herrie en lijkt op een wat willekeurige aaneenschakeling van invallen. Maar dat is het waarschijnlijk toch niet. Ook de bewust geformuleerde rijmelarij van voorman Job van Gorcum past in de waan die Bot probeert te schetsen. Chaos is een constante factor in het werk van Bot. Een uur lang proberen de spelers van Bot houvast te vinden. Of dat gelukt is, lijkt een moeilijke vraag. Immers als je schuurt langs de vage grens tussen fantasie en werkelijkheid is alles mogelijk.
