28-12-24 Danstheater tussen de vodden in een gymzaal, visueel spektakel vanuit een boerenschuur en twee jonge vrouwen die het publiek bevragen over tampongebruik. Welkom bij de Winterkaravaan, de decembervariant van Festival Karavaan dat pas afgestudeerd jong talent selecteert.
Op een koude tweede kerstdag zie ik drie korte voorstellingen in het prachtige dorpje Grootschermer nabij Alkmaar. De producties zijn nogal losjes geïnspireerd op het thema ‘uit de maat.’ De eerste voorstelling die ik zie is Niemand is een eiland die choreograaf Winter Wieringa maakte met dansers Marilou Fortuné en Björn Bakker. Op de gymvloer ligt een enorme hoop oude kleren. Wieringa hangt in een klimrek. Onder de kleren komen een voor een de dansers tevoorschijn. Wat volgt is een vrij clichématige choreografie waarin aantrekken en afstoten het belangrijkste thema lijkt. De flyertekst van Karavaan rept hier over ‘dansers die als moderne archeologen graven in het achtergelaten verleden’ en ‘resten van een feest, maar ook de schoonheid ervan.’ Dat lijkt enorm pretentieus, maar het staat er echt.
In Nasa, 100 tampons en bloedende schaamte van Collectief Teder zien we Isa Zwart en Clé Delphi die in 2023 afstudeerden in Arnhem. Bij binnenkomst in het dorpskerkje zien we een catwalk en twee elektrische gitaren op het altaar. Zwart en Delphi staan een verdieping hoger naast het orgel en zacht maar zuiver zingend beginnen ze hun performance. Even later komen ze gekleed als ruimtevaarders de kerk binnen en vertellen over Sally Ride die in 1983 de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte was. Een hoge NASA pief vraagt haar vooraf of honderd tampons genoeg is voor de zesdaagse vlucht. Een vraag die de twee vervolgens doorspelen aan het publiek met veel jolijt als gevolg. Wat volgt is een grappig optreden waarin de twee jonge vrouwen verhalen over de menstruatiebikini en plassen met een tampon in. Jammer genoeg zijn de twee niet altijd goed te verstaan en voelt het optreden nog wat aarzelend. Meters maken zal het duo en hun bij vlagen zeer originele voorstelling goed doen.
Na weer een kort wandelingetje nemen we plaats in een boerenschuur om te kijken naar het eveneens uit Arnhem afkomstige Collectief Absoluut. Flits voelt als een dolgedraaide remix van het werk van Vis à Vis en de Young Gangsters. De energie knalt de tribune in met hilarische fietsenacts en fijne grollen met onder meer een pop up restaurant op een bagagedrager en een fraaie aanrijding tussen een auto en een fietskoerier die in slow motion tot ons komt. Deze spektakelshow vol acrobatiek, mime, dans, zang en bewegingstheater zijn gezet op een erg lekkere soundtrack van elektrosurfrock, chansons en een heerlijk verkrachte versie van Speed king van Deep Purple.
Na dit hilarisch genieten loopt het publiek steenkoud het dorpshuis binnen voor een heerlijke vleesloze maaltijd. Volgend jaar ben ik hier weer.
