02-06-25 Collectief Blauwdruk neemt het publiek in op Op grond van leven maar weer eens mee naar de toekomst: zesduizend jaar na Troje, dit keer. Woningnood bedreigt de mensheid, maar het satyrvolk bezit nog een eigen landgoed, Thebe. Erfgenamen Polyneikes en Eteokles kunnen het alleen niet eens worden over hoe ze voor deze nalatenschap moeten zorgen. Het verhaal is (heel) losjes gebaseerd Aischylos’ oud-Griekse tragedie Zeven tegen Thebe, maar dan ingericht als vrolijk saterspel, vol zinspelingen naar de actualiteit.
Ze zijn weer behoorlijk creatief geweest in de bewerking: in deze verre toekomst bedekken verticale ‘stratosfeerkietelaars’ de volledige aarde. Deze woontorens bevatten steden, parken, akkers, reisbestemmingen – je hoeft je flatgebouw nooit meer uit. Huisbazen hebben uitbuiting tot een kunst verheven en mensen die zich geen huis kunnen veroorloven liggen te creperen in de smalle stegen tussen de enorme bouwwerken. Zelfs zwerven lijkt geen optie meer.
In deze situatie ruziën twee satyrs over hun verantwoordelijkheden als kersverse grondbezitters. Feestbeest Polyneikes (Romijn Scholten) keert een jaar na het overlijden van hun ouders thuis terug en wil hun hippie-ouders eren door de grond (en het bed) te delen met het ‘mensenras’. Stiekem heeft hij in zijn volkswagenbusje al een mens meegenomen, de kruiperige Teiresias (Thor Braun) – in de Griekse mythologie een beroemde ziener, hier een ‘reizend notaris’.
Einzelgänger Eteokles (Bram Walter) heeft een jaar zitten kniezen in zijn rouw en vindt dat ze de laatste olijvenboom, waar hun familie al generaties lang voor zorgt, juist bij dat smerige, inhalige volk weg moeten houden. Zijn conservatieve gedachtegoed en racistische misantropie zou hem onsympathiek maken, ware het niet dat de laatste olijvenboom (brenger van perfecte borrelsnacks en extra vierge olijfolie) het beschermen natuurlijk wel waard is. Ondertussen dreigt hun opportunistische oom Kreon (Tijn Panis) zijn woning uitgezet te worden en verlangt hij wanhopig naar een koopwoning.
Zo zit Op grond van leven, gespeeld op een alleraardigst terrein met leegstaande sloopwoningen in Alkmaar, bomvol verwijzingen naar de grote en kleine actualiteit. Elk personage heeft zo zijn actuele haakje: despoot Eteokles bouwt een muur om de buitenstaanders te weren, geprivilegieerde Polyneikes wil een goede beurt maken bij de ondergeprivilegeerde Teiresias en de materialistische Kreon speelt het huizenmarktspel tot hij zich huisjesmelker mag noemen. De vier zitten elk op een totaal ander spoor en zijn hoofdzakelijk met zichzelf bezig – allemaal ingrediënten voor een fijne, vlotte komedie.
Zoals hun eerdere voorstellingen zit ook deze vol fijne taalvondsten. Doorspekt met Gen Z taal en woordspelingen rondom geiten, is alleen al luisteren naar de vier vrolijk geitende acteurs een genot. Kreon is bijvoorbeeld ‘Ome craycray’, en noemt zichzelf als hij zijn triomfantelijke weg naar huiseigenaarschap schetst ‘the G.O.A.T. (greatest of all time)’. Polyneikes belooft zijn geliefde mensen regelmatig eventjes met zijn broertje te ‘blaten’ om alles glad te strijken. Razendsnel werken ze die prachtige teksten af, haast als muziek, zichzelf vaak genoeg herhalend in verschillende vrolijke bewoordingen om de draad niet kwijt te raken.
Knap brengt Collectief Blauwdruk de lijntjes uiteindelijk samen in het noodlottige einde, waarna je je kunt afvragen hoever we bereid zijn te gaan voor het idee van een eigen plek. Ver genoeg om het van een ander af te pakken? Om te doden? Om voor altijd afscheid te nemen van olijfolie?
