26-05-26 ‘Wat ben ik hier aan het doen? Zit ik hier tot mijn pensioen?’ Het verveeld monotone zingen van Job van Gorkum, achter het stuur van een volgepakte auto met meters daarachter ook een caravannetje eraan, slingert je meteen terug naar al die volgelopen Route du Soleils uit je jeugd: oneindige uren tussen smeltend asfalt, op weg naar een al even uitgerekt, verplicht nietsdoen. Het is bijna dertig graden en Muziektheater Bot is op weg naar de camping.
Waan is een absurdistische muzikale ode aan de landerigheid die toeslaat tijdens lange zomers. Aangekomen op de camping, bevangen door de hitte, lijkt de werkelijkheid een loopje met je te nemen – al kan die beer op de wip ook iets met het animatieteam te maken hebben. Doan Hendriks, Tomas Postema en Geert Jonkers zijn inmiddels ook uit de auto gekomen en hebben zich, bewapend met een arsenaal aan curieuze instrumenten, over het speelvlak verspreid.
Dat bevindt zich tijdens Festival Karavaan op de Paardenmarkt, midden in het centrum van Alkmaar – waardoor stadsgeluiden vanzelf onderdeel worden van het geluidsdecor. Dat om deze oase van wonderlijke wanen het stadsleven zichtbaar doorgaat – mensen gaan de Jumbo in en uit, terrassen zitten vol – heeft iets troostrijks: waar de een verzuipt in passiviteit, snakt de ander naar verveling.
