Een filosofische western over de spookstad Bodie in het WO II radiopeilstation Schneeglöckchen in Schagen
De coronacrisis maakte iedereen eenzamer. Eenzaamheid was opeens geen thema meer voor oude en vergeten mensen. Het werd een thema voor een veel grotere maatschappelijke groep. Maar was dat eigenlijk niet allang zo? Is eenzaamheid niet een menselijke conditie?
Muziektheatercollectief KASSETT maakt tijdens de coronacrisis een filosofische western-voorstelling die stilstaat bij deze vraag. Is de mens een kuddedier of een lonesome cowboy? En is de mens inderdaad de enige diersoort die zich eenzaam kan voelen in groepen, zoals psychiaters als Dirk de Wachter betogen? Schrijver en regisseur Frank Siera gaat op zoek naar antwoorden via vier historische personages en staat stil bij wat filosofen ‘existentiële eenzaamheid’ noemen. Het type eenzaamheid dat niet geholpen is bij meer contact, maar bij beter alleen kunnen zijn.
BALLADE VAN BODIE vertelt het verhaal van de stad Bodie. In 1880 een booming metropool, nu een verlaten spookstad waar de stilte luider klinkt dan waar dan ook. Het geïsoleerd gelegen radiopeilstation Schneeglöckchen in Schagen is dan ook het ultieme decor voor deze voorstelling. Aangevoerd door countrysongs en soundscapes in de stijl van Alison Krauss, de Common Linnets en Ry Cooder vormt BALLADE VAN BODIE de perfecte plek om de vraag naar de universele menselijke eenzaamheid te stellen.
Deze zomer te zien op Karavaan Festival (6 t/m 10 aug)
Première 7 aug 2021
Van: Kassett | Tekst en regie: Frank Siera | Compositie: Oukje den Hollander | Spel: Oukje den Hollander, Ella Kamerbeek, Sweder de Sitter, Uriah Havertong | Lichtontwerp: Tim van ’t Hof
