Tussen sloten en plassen, tussen rijen jerrycans en door vele lagen kleding, krijgen herinneringen een plek om te bestaan. Vanuit een eerste teken van leven vloeit een aanwezigheid die snijdt door de stilte van het weiland. Drie dansers nemen je mee op een verstillende en krachtige reis, waarin dromen en realiteit samenkomen. We zien drie verhalen, drie manieren van bewegen, verbonden door één sterke maar ook kwetsbare stroom.
De voorstelling nodigt ons uit om dieper in de levensbron te duiken die ons allen verbindt. Water als gewicht, als dreiging, als noodzaak, als grens en als spiegel van onze relatie met het klimaat en elkaar. We hebben het nodig om te leven, maar het slokt ook levens en landschappen op. Wat betekent water op het moment dat je jouw thuisland moet ontvluchten? Bereiken de dansers hun bestemming of eindigt de reis waar deze is begonnen, op de grens van een nieuw begin?
Over de maker
Alexandra Loembé (1997) is een Congolees-Russisch/Oekraïense danser, choreograaf en multidisciplinair kunstenaar. In 2020 is zij afgestudeerd aan de opleiding Docent Dans aan de Academie voor Theater en Dans. In haar werk vertrekt Alexandra vanuit thema’s zoals identiteit, migratie, klimaatverandering en multigenerationale verhalen. Haar voorstellingen omarmen kwetsbaarheid en onvoorspelbaarheid, spelen in op het moment en nodigen het publiek uit om stil te staan bij het heden, verleden en de toekomst. Kenmerkend voor haar werk is haar tactiele, associatieve, intuïtieve en speelse benadering.
Over Winterkaravaan
Deze voorstelling is onderdeel van de Winterkaravaan. Tijdens Winterkaravaan nemen we je mee op expeditie door Noordeinde. Op drie locaties zie je prachtige voorstellingen van jonge makers. Daarnaast is een winterse maaltijd aan lange tafels onderdeel van het programma. Met je ticket zie je dus 3 voorstellingen en ga je lekker eten.
In de pers
"We zijn allemaal onderhevig aan dezelfde stroming die ons meevoert, maar laten we vooral ook niet vergeten om bij tijd en wijle onze eigenheid de ruimte te geven, lijkt Loembé in haar choreografie te willen laten zien. Dat die twee – gemeenschapsgevoel en individualiteit – elkaar lang niet altijd uit hoeven te sluiten, blijkt uit deze meditatieve kijkervaring."
